چشم در راه توام

شايد ايي از دور

مد تي است كه ميشويم با سرشكم ره شن ريز تو را

هر غروبي كه رسد

به سر راه اميد

زانوان در بغلم

خيره ام تا برسي

هان اي مردم شهر

من به خود ميبالم

بوي پيراهن او ميايد

يوسفم در راه است و به دروازه شهرم نزديك

هان اي مردم شهر

عاشق شهر شما بعد از اين خندان است

لحظه اي بعد به خود مي ايم

اه ؛ افسوس كه شب امده است

و غمت بر دل من سنگين است

مينمايد به نظر چهر زيباي ترا

تو كه در باور من گنجيدي

از همان روز كه من دل ز كف دادم و شيدا گشتم

تا كنون بسته به زنجير غمم

و به زندان خيالم محبوس

خبرم نيست كه فكرت به چه ها مشغول است

گر كه رفتي زبرم اي همدم

ليك روحم در اند يشه توست

((تو بيا و تو بمان))

باش با من به ابد كه تو بودي ز ازل

كه ازل تا به ابد همگي زنده شود در يك ان

با نگاهي كه كني در نظرم

به سبكبالي باد

به سبكرويي اب

راه خود مي گيرم تا به بستر برسم

شاد از اين موهبتم

لا اقل مي بينم چهره پاك تو را در خوابم

  ديگه انگار توي قلبم

        واسه تو جايي نمونده

انگار اين دل اسيرو

                  دست بي رحمت پرونده

   انگاري نقشي نداري

   توي زندگي سردم

          تو چه باشي چه نباشي

             هميشه مظهر دردم

 باورت شه که ندارم

             اثري از عشق ديروز

      متنفرم از عالم

     اينه حس و حالم امروز

           ديگه انگار آسمونم

           ما دو تا رو جور نمي خواد

         ديگه رو لباي بسته ام

                          حرف عاشقي نمياد

     بسه هر چي غصه خوردم

                    هر چي از عشق تو مردم

          پاي عاشقي وسط نيست

                 دلو برداشتم و بردم

         ديگه هيچ فرقي نداره

                کي برات هديه مياره

         توي شبها توي ظلمت

                               کي برات ميشه ستاره

           دل ساده ام که حروم شد

         زير پاهات موند و خون شد

                      آخرين حرف من اينه

                                  قصه عشقم تموم شد

        مرا در تنش غسل تعميد داد

         به من اسم شب اسم خورشيد داد

    براي تمام نفسهاي من شعر گفت

                   مرا از ته خاک بيدار کرد

                            مرا ششتشو داد

                                       آغاز کرد

                   مرا خط به خط خواند

                           تکرار کرد

                           شکار همه لحظه ها را به من ياد داد

        براي من از شاخه برگي‌ جدا کردو گفت

                         جنگل شو شاعر

                               من از ارتفاع تر کاغذ و جوهر و عشق جاري شدم

          شبي‌ کفشم از آب خيس شد

                به من ياد داد

                         ارتفاع تر آب رود را در ته خواب گنگ سفر گم کنم

     به من گفت گم باش و پيدا

                 که از سايه ها آفتابي‌ تري

     منو سايه را دوخت بر لاله

                             و لايه هاي گلايه

            منو سايه را برد تا پشت رمزو کنايه

                    منو سايه را برد تا آفتابي‌ ترين من

             مرا در تمام نفسهاي خود شعر داد

                             مرا در تنش غسل تعميد داد

                         به من اسم شب اسم خورشيد داد