نشسته ام من و شکسته هاي دل

            شکسته و رسوا  ، غريبه و تنها

خدا خدا دلم گرفته  . . . .

جهان پر از غمه  ، يه دشت ماتمه

                                   برام يه زندونه

        شراره هاي غم درون سينه ام

                                        يه عمره مهمونه

            آه اي خدا ببين ز بيم آبرو

                           اشکم دگر ز غم شکسته در گلو

نه شوق وتمنايي ، نه حسرت فردايي

                                          که دگر ز جهان دلم گرفته   . . . . .

      رها کن از هستي ، دلي که بشکستي

                              شکسته دل صدا نداره

         دلي که خاموشه ، دگر نمي جوشه

                                            در اين جهان بها نداره

 قطعاتی از پیانو از کارهای فریبرز لاچینی دانلود آلبوم پاییز طلایی 2 در ادامه مطلب

  می خواهی از درون خودم حرف می زنم

            ازلخته های خون خودم حرف می زنم

                 از ضربه ها که تاب مرا طاق کرده اند

   سوزن به قلب خسته ام الصاق کرده اند

                  آنها که بی مقدمه مربوط می شوند

     شبها برام تخته ء تابوت می شوند

                       هرسو به تیر تازه تنم زخم می شود

 تامغز استخوان بدنم زخم می شود

                   من مانده ام که پا به جهنم گذاشتم

   یا سر میان اینهمه آدم گذاشتم

            دندان به پاره های تنم تیز می کنند

                هی استخوان گرفته قلاویز می کنند

     ای بهترین د لیل من ای شور زندگی

 آیا برای آمدنت کم گذاشتم

                              من بی خیال زخم خودم بوده ام ولی

      هی روی زخم های تو مرهم گذاشتم

            خون در تمام قامت من زخم می شدست

   چشمی اگر بدون تو بر هم گذاشتم

                 اصلا بیا که داغ زمین مختصر شود

         اصلا بیا که یک شبه شق القمر شود

                 بعد از تو هرکجا خبرم بود و هکذا

      هی حرف مفت پشت سرم بود و هکذا

                   لاطائلات مردم این سرزمین سخت

                                 مجبور محض کرده مرا درزمین سخت

       می خواهی از درون خودم ...آه... بگذریم

                               از لخته های خون خودم ..آه... بگذریم

               ده رمان ِ زامان، دَرده گه یْ کاریم

                       هامْ راز ِ نالَه یْ ، شُوان بی داریم

                                       راحَتی جَستی مِیْنَتْ بارَگَم

                             مَرحم ِ سینه یْ پِر ژ ِه خارَگم

                          خیال دُ وِیْ تُاو نیشْتَنِ وَ جَرْگَم

                                                      وَه دوریتْ قَسَمْ ، رازیم وَ مَرْگَم

                               چَه مانمَ رﻳﮊاوْ، روخسارَم زَرْدَه

                  لَه داخ ِ یارانْ پیرانِم کَردَنْ

                      شَرطِِمْ شَرطیوَنْ ، مَجْنونْ شَرط کَردَ

                                               لِیْلِی مِن تونی تا و ِ روی ِ مَردَنْ

                                  کُوا لِیْلی    نیا لِیْلی     چیا لِیْلی

                                                  کُوا لِیْلی   نیا لِیْلی   چیا لِیْلی            . . .     

                            لَه سَرْ تا وَه پا دَردِم آزیز ِم

                                                 لَه سَرْ تا وَه پا دَرد . .. .

                                     لَه سَرْ تا وَه پا سیا بَرْگِمِهْ

                                                وی دوس قِرْچَهْ قِرْچْ ریشِیْ جَرْگُمِهْ  

                          لَهْ تاو ِ دوریتْ دِل بی قَرارَه

                             بینایی دیدِ م جَهْ خَفَهْ تْ تار ِه

                         مِینیش وَه فدای روی مانگی گُلْگونِتْ

                                                   مِینیش وَه فدای اشکی گُلْگونِتْ 

                                     مِینیشْ تَه نیا وَه توش هَن اومید آزیز

                                                         جای اومید ِم مَه کَه ناء ومید 

       اين مثنوي حديث پريشاني من است

            بشنو که سوزنامه ويراني من است

   امشب نه اينکه شام غريبان گرفته ام

                             بلکه به يمن آمدنت جان گرفته ام

        گفتي غزل بگو - غزلم - شور و حال مرد

       بعد از تو حس شعر فنا شد خيال مرد

             گفتم مرو که تيره شود زندگانيم

                                        با رفتنت به خاک سيه مي کشانيم

     گفتي زمين مجال رسيدن نمي دهد

               بر چشم باز فرصت ديدن نمي دهد

وقتي نقاب محور يکرنگ بودن است

                      معيار مهرورزي مان سنگ بودن است

                      ديگر چه جاي دلخوشي و عشقبازي است ؟

                                 اصلا کدام احمق از اين عشق راضي است ؟

          اين عشق نيست فاجعه قرن آهن است

             من بودني که عاقبتش نيست بودن است

               حالا به حرف هاي غريبت رسيده ام

                  فهميده ام که خوب تو را بد شنيده ام

          حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

                      بگذار صادقانه بگويم که خسته ام

                                 بيزارم از تمام رفيقان نا رفيق

                         اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق

                 تن را به ابتذال نبودن کشانده اند

                                             روح مرا به مسند پوچي نشانده اند

                   تا اين برادران ريا کار زنده اند

                          اين گرگ سيرتان جفاکار زنده اند

              يعقوب درد مي کشد و کور مي شود

                                 يوسف هميشه وصله ناجور مي شود

               اينجا نقاب شير به کفتار مي زنند

                        منصور را هرآينه بر دار مي زنند

                        اينجا کسي براي کسي کس نمي شود

                                                حتي عقاب در خور کرکس نمي شود

                   جايي که سهم مرد بجز تازيانه نيست

                               حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نيست

            ما مي رويم چون دلمان جاي ديگر است

                                        ما مي رويم هر که بماند مخير است

                    ما مي رويم گرچه ز الطاف دوستان

                              بر جاي جاي پيکرمان زخم خنجر است

                  دلخوش نمي کنيم به عثمان و مذهبش

                              در کيش ما ملاک مسلمان ابوذر است

                             ما مي رويم مقصد ما نامشخص است

                              هر جا رويم بي شک از اين شهر بهتر است

    از سادگي ست گر به کسي تکيه کرده ايم

                                  اينجا که گرگ با سگ گله برادر است

         ما مي رويم ماندن با درد فاجعه است

                        در عرف ما نشستن يک مرد فاجعه است

                   ديريست رفته اند اميران قافله

                                  ما مانده ايم غافل پيران قافله

                  بر درب آفتاب پي باج مي رويم

                                                    ما هم بدون بال به معراج مي رويم

معرفی و دانلود آلبوم یک خواننده که این روزها کمی جنجال برانگیز شده  

در ادامه مطلب

                     امشب به ياد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

                             در اضطراب کهنه ي غم ها ، دلم گرفت

             انگار بغض تازه اي از نو شکسته شد

                                   در التهاب ِ خيس ِ ورق ها ، دلم گرفت !

                  از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت  . .

                          از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت  . .

               در انتظار تا که بگيرم خبر ز تو  . .

                                        در آتش ِ گرفته سراپا ، دلم گرفت !

       متروکه نيست خلوتِ سرد دلم ولي

                               از ارتباطِ مردم ِدنيا دلم گرفت !!

      يک رد ِ پا که سهم ِ من از بي نشاني است!

                                                  از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت

            اينجا منم و خاطره هايي تمام تلخ

                              اقرار ميکنم درآمدم از پا . .  دلم گرفت  .!

                       مي خواستم ببوسمت از اين ديار دور

                                          مي خواستم ببوسمت اما دلم گرفت . .

نه اينکه فکر کني دل ، از تو کنده ام !

    يا اينکه از محال ِ تمنا دلم گرفت !

              از لحظه اي که هق هق ِ هر روزه ي مرا

                          بگذاشتي به روي دو لب ها ، دلم گرفت

                           از لحظه اي که هر دو نگاهم اسير شد

                            در امتداد هيچ ِ قدم ها دلم گرفت

           از لحظه اي که خيس شدم در خيال تو

                                               آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

                  ازين که باز تو نيستي کنار من

                           ازين که باز خسته و تنها  . . دلم گرفت

             مي خواهمت که بار  ِ دگر گرم تر ز پيش

                                    مي خواهمت ببوسمت اما دلم گرفت !

        تکرار مي کنم اين سطرهاي کهنه را ...

                                      تکرار مي کنم که خدايا !! دلم گرفت !

وقتی که خورشید به پیشواز شب می رود

و کوچه از آخرین عابر تهی می شود ، من با کوله باری از غم و درد می روم

و تو را با تمام خاطرات دیرین در میان کوچه های ساکت شب تنها میگذارم

اما بدان نبظ خاطرم هر لحظه به یاد تو می تپد .

روزهایم را چون رویایی بی معنا به دیوار نیستی کوبیده ام

نمیدانستم که جسد خونینشان را باید در قلبم دفن کنم .

چند وقتی است نگاه ها سنگین شده است

هر کس از کنار من رد میشود

با ناخن هایش روحم را خراش می دهد

دیگر نمی خواهم سنگینی نگاه را احساس کنم .

من همیشه از سکوت گریزان بودم ، سال ها است که سکوت کرده ام

و اینک ترس من را تکان می دهد و من پیوسته به عقب بر میگردم

و از خود این سوال را بارها پرسیده ام

که آیا من راه را عوضی آمده ام ؟

روزی که حرف ها خاتمه یافت ؟

 روز مرگ من نزدیک است !