چشم تو خفته به ناز اما

           ديده ام خسته ز خواب

    مي دود تا نفس خسته ابر

                    قطره اي غوطه ور در حوض پرآب

          سهره صورتي يك شاخه

      برده از ياد نگاه وزش موج صدا

                مثل من ساكت و آرام

        دم نمي آورد از ترس بحري هوا

         چشم تو خفته به ناز اما

    تن من تا خود صبح مي جوشد

     تا زماني كه در آن تاج بلند كاج

  چشم من خورشيد را 

                  سر آن كوي بلند مي جويد

هنوز در باغچه حياط   در سويداي دلم

      بوي ياس تو پيداست

         سكوت بي جواب ماندن سلامم

بوي عطش ديده پرآب خزاني آنجاست

     چشم تو خفته به ناز اما

           دل من مثل حباب

                 مثل يك جام شراب

                روي يك بركه آب

  شكل يك نازكي برگ و خيال

          سايه اش گسترده

          شاخه ها تاج پهن  موزون

                   خسته از تكرار   خسته

چشم تو خفته به ناز اما

پر شد از اشك دره دلتنگي و فراقت

       بودن شرط زيستن نيست

 مي جويد سر انگشتان مهربانت

 از آب شدن شمع در فراق نوري ابدي

          من ز باريدن باران خرسندم  

    از ترحم باران بر دشتي تشنه

                         من ز ژاليدن باران مي خندم

                       چشم تو خفته به ناز اما

           تن من تا خود صبح مي جوشد

                       تا زماني كه در آن تاج بلند كاج

                  چشم من خورشيد را  

                                         سر آن كوي بلند مي جويد

بودن صاعقه وار ، در گرو تلاش ذره ها

             اميد ، خشکيده عطش نورها

                  غزل خاموش شده سکوت

                    سراب ، خرسند از فريب ها

      چشم ، خيره آبي آسمان

                    قلب ، خسته ثانيه ها

               جسم ، در آرزوي پرواز

             شعله ، عاشق خشکسالي ها

        سيب رنگ دوست داشتن

سپيد ، مظهر پاکي ، از عمق کبودي ها

            ظلمت ، قاصد سپيده صبح

        محبت ، جنون عاطفه ها

کلمه اي زلال معني مي گيرد

   در ذهني دريايي

         همه شن ، در نبود سايه

     دريغ ، عريان از بودن خاري

          پر از نگاه تهي درخت

        در نبود ظرافت يک شاخه

    من ، مبهوت خميازه سمي گل

       باقي مانده از يک ذهنيت دور

       غريبه اي مسافر بودن

در گذر از خوابي ، پيچ پيچ همه ناجور

مي شد خيال خاکي باران خورده بود

     مي شد خيالم  مه آلود نبود

       خاطره هايم زلال 

                کوچه ام در حصار نبود

در سرود وزش باد

کاش ترانه شبانگاهي ام

              سخني در خود داشت

                 با نور لرزان يک فانوس

با خاطره هاي آبي ، ادامه گرمي داشت

      کاش کنار طراوت باران مي نشستم

            با نگاهي ، آوايش را سلام مي دادم

تا در اين لطافت بهاري ، گلي از خاطرات زمين برويد

                           کاش خيسي باران را

                                           به غنچه هاي ذهنم هديه مي دادم

                              مي دويدم در پي غرش يک رعد

                                          در پي خستگي رد يک دمپايي

                در کوچه اي تنگ ، تا خياباني ابري

                                          بن بست ، تنها نشان آشناي تنهايي 

نهرها خشکيده ، همه بي آب رود ها

                 من گمشده کوچه باغ خويش

                جنگل خالي ، غمگين دشتها

                         زير پا مانده علفهاي سر در هم تنيده ام

               لگد مال شده برگهاي پائيزي درخت

                   شده با زارام ، صبح به شام ، شکستن و سوختنم

              سرگردان گردا گرد سنگي مي گردم

                              به دنبال يک جاي پاي

                    گر گرفته آتش دوست داشتنها

                   پرپر شده وزش محبت ها

                                من به دنبال خود مي گردم

                                   ميان جزيره احساس

                    من هر چه ز خود گفتم ، در خود گره اي کور

                 بر هر آنکس که نظر کردم ، در خود ندايي ناسور

                       در انتظار آفتاب سخنم

                       چشم به راه سپيده صبح

چه تفاوت که صبح یا شام ست

 که دلم اینچنین  به بند صد دام ست

تو ندانی که چون بمن گذرد

              که تورا توسن فلک رام ست

من ندانم که شادمانی چیست

بهر من هرچه هست ؛ از آن نام ست

        غره از بازی زمانه مشو

حسرت این دهر را بفرجام ست

             آنکه دل شاد از این جهان دارد

                   در نیابد زمانه کو خام است

   دل من از غم جهان خراب

                   متورم بسان اهرام ست

       بجز از آرزو نبود مرا

         اي همنشين اي همزبان اي وصله اي تن!!

                           اي يادگار روز هاي خوب وشيرين

               مژگان ما چون برگ کاج زير باران

                                      از اشک ها گوهر نشان است

      در پرده پرده چشم ما چون ابر خاموش

           اشکي نهان است

             اي همزبان اي وصله ي تن!

                   ما آمديم از دشت ها از آسمانها

 بر اوج درياها پريديم

 تا عاقبت اينجا رسيد يم

         با من بمان شايد پس از اين

      يکديگر را هر گز ند يد يم

يک لحظه رخصت ده سرم را

          برشانه ات بگذارم اي دوست

         تا بشنوي بانگ غريب هايهايم

               من با توام يا نه؟...نميدانم کجايم!

                            من دانم وتو

                     رنجي که در راه محبت ها کشيديم

                تو داني ومن

                    عمري که در صحراي محنت ها دويديم

   اي جان بيا باهم بگرييم

 شايد که ديگر از باغ هاي مهرباني گل نچيديم

اي جان بيا با هم بگرييم

                     شايد پس از اين يکديگر را هر گز نديديم

           اين انجماد بغض را در سينه بشکن

از شرم بگذر

         سر را بنه بر شانه ام چون سوگواران

         چشمان غمگين را چنان ابر بهاران

                           بارنده کن بر چهره ام اشکي بباران

     آري بيا با هم بباريم

                               بر ياد . . .

         اي همسخن اي همنفس اي دوست اي يار

       اين لحظه ي تلخ وداع است

            در چشم من فرياد غمگين جداييست

   فردا ميان ما حصار اشک وآه است

   آه!!! عجب درديست ياران را نديدن

       رنج گرانيست

              بار فراق نازنينان را کشيدن

     اما چه بايد کرد اي دوست؟

                           بايد زجان بگذشتن وبر جان رسيدن

   مي لرزم از ترس

                ترسم که اين ديدار آخر باشد اي دوست

                         اي همنشين اي همزبان اي وصله ي تن

                    اي يادگار روزهاي خوب وشيرين

                  هنگام بدرود

                        وقتي چو مرغي از کنارتو پريدم

                 وقتي به سوي آشيانم پر کشيدم

                              ديگر ز فرداهاي مبهم نا اميدم

                                         شايد که زير آسمان ديگر نماندم

                             شايد که مردم

                       شايد که ديگر با تو گل الفت نچيدم

               بايد به کام دل بگريم

               شايد پس از اين

                               ديگر تو را هرگز نديدم

حالمان بد نيست غم کم مي خوريم           کم که نه! هر روز کم کم مي خوريم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند                     عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خود نمي دانم کجا رفتم به خواب                   از چه بيدارم نکردي؟ آفتاب!!!!

خنجري بر قلب بيمارم زدند                                بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست                        از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد                             يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                      تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم                     خوب اگر اينست من بد مي شوم

بس کن اي دل نابساماني بس است               کافرم! ديگر مسلماني بس است

در ميان خلق سر در گم شدم                               عاقبت آلوده ي مردم شدم

بعد ازاين بابي کسي خو مي کنم                    هر چه در دل داشتم رو مي کنم

نيستم از مردم خنجر بدست                        بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستي کار ماست                  چشم مستي تحفه ي بازار ماست

درد مي بارد چو لب تر مي کنم                        طالعم شوم است باور مي کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام                            راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن!                        من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمي گويم که خاموشم مکن                         من نمي گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش                    من نمي گويم مرا غم خوار باش

من نمي گويم،دگر گفتن بس است                 گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش                دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياري نبود                          قصه هايم را خريداري نبود!!!

واي! رسم شهرتان بيداد بود                          شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون مي چکد                   خون من،فرهاد،مجنون مي چکد

خسته ام از قصه هاي شوم تان                      خسته از همدردي مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد                    اين همه ليلي،کسي مجنون نشد

آسمان خالي شد از فريادتان                            بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام                             بويي از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود                   قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود                        تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!                    فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!                      هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت                 هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست                   حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم                           گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت                         يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياري داشتيم                 خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم"