باز در چهره‌ي خاموش خيال

           خنده زد چشم گناه آموزت

            باز من ماندم و در غربت دل

                   حسرت بوسه‌ي مستي سوزت

   باز من ماندم و يك مشت هوس

            باز من ماندم و يك مشت اميد

           ياد آن پرتو سوزنده‌ي عشق

                   كه زچشمت به دل من تابيد

   باز در خلوت من دست خيال

 صورت شاد ترا نقش نمود

            برلبانت هوس مستي ريخت

              در نگاهت عطش طوفان بود

               ياد آنشب كه ترا ديدم و گفت

          دل من با دلت افسانه‌ي عشق

               چشم من ديد در آن چشم سياه

         نگهي تشنه و ديوانه‌ي عشق

         ياد آن بوسه كه هنگام وداع

                             برلبم شعله‌ي حسرت افروخت

                ياد آن خنده‌ي بيرنگ و خموش

         كه سراپاي وجودم را سوخت

               رفتي و در دل من ماند بجاي

                 عشقي آلوده به نوميدي و درد

                نگهي گمشده در پرده‌ي اشك

             حسرتي يخ زده در خنده‌ي سرد

       آه اگر باز بسويم آيي

        ديگر از كف ندهم آسانت

                 ترسم اين شعله‌ي سوزنده‌ي عشق

           آخر آتش فكند بر جانت

  اگر كه دل سوخته‌اي

           با تو غريبه نيستم

كه با تو بغض عشق را

                غزل غزل گريستم

      مرا به خاطر بسپار

                     لحظه به لحظه ، خط به خط

         درستيه مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

                     خوب مرا نگاه كن تو اي تمام ديدنم

          خوبم اگر يا كه بدم ، دروغ نيستم منم

    مرا كه پشت پا زدم به راه و رسم روزگار

                       اگر كه عاشقي و يار مرا به خاطر بسپار

        اگر كه دل سوخته‌اي با تو غريبه نيستم

       كه با تو بغض عشق را غزل غزل گريستم

مرا به خاطر بسپار

                    لحظه به لحظه، خط به خط

              حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

            در آستا‌نه‌ي سفر پشت نگاه بدرغه

   گريه نكن نگاه كن مرا به خاطر بسپار

                         سر همان كوچه‌ي سبز كه مي‌رسد به انتظار

 من ايستاده‌ام هنوز ، مرا به خاطر بسپار

                   اگر كه دل سوخته‌اي با تو غريبه نيستم

           كه با تو بغض عشق را غزل غزل گريستم

 مرا به خاطر بسپار

             لحظه به لحظه، خط به خط

   درستيه مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

                        حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

گريه کردم تا بخندي

گريه کردم تا بخندي                               خنده کردم تا نفهمي

گريه هام براي چي بود

اشک ريختم تا بموني                               خنده کردم تا ندوني

دردم از غربت کي بود

کم شدم تا که تو باشي                           خم شدم تا خم نباشي

درد دنيارو نفهمي

زير پا ها سايه بودم                             تا تو باشي در وجودم

زخم غم ها رو نفهمي

ذوب شدم من در وجودت                      خاک گشتم بهر کويت

روزگار من چنين بود

دردها را من چشيدم                         خنده هايت را چو ديدم

افتخار من همين بود

    امسال مرد سال نشد پيدا
             جز مرد قيل و قال نشد پيدا

          خورشيد بي زوال جوانمردي
            در سايهّ زوال نشد پيدا

         مردي چنان که مي طلبي ،حتي
          در عالم خيال نشد پيدا

  در سطرهاي دفتر ناممکن
اين معني مُحال نشد پيدا

            حتّي جوانه اي ز جوانمردي
           بر اين درخت کال نشد پيدا

                در گرگ و ميش وحشي نا اهلان
               شير نر از شغال نشد پيدا

      نامرد سال تا که بخواهي هست
    يک مرد اهل حال نشد پيدا

                 در سفره هاي بستهّ نامردان
               يک لقمهّ حلال نشد پيدا

             يک تکه نان براي تهيدستان
           در سطل آشغال نشد پيدا

            جز روسياهي از پي فصلي سرد
                      بر چهرهّ زغال نشد پيدا

                   در جستجوي آب گل آلوديم
                چون چشمهّ زلال نشد پيدا

     يک مرد روز و هفته به دست آريد
                             حالا که مرد سال نشد پيدا!

باز افکارم به هم پيــــــچيده اند

خواب را از چشم من دزديده اند

ياد ايامي که در ماتم گذشت ---------- درد جانسوزي که بر قلبم نشست

از تـــــــب غم در دلم کولاک بود

تشنه يک جرعه عشق پاک بود

در وجودم يک بيابان بي کسي------------------ مرگ اميد و غم و دلواپسي

آنکه هستي را به کامم زهر کرد

کينه جو از مردمـــــــان دهر کرد

چهره عشق و صداقت زرد بود--------------------با دلم نا باوري همدرد بود

هر که ديدم ظاهري يکرنگ داشت

در نهـــــان با من سر نيرنگ داشت

روزها شبها به نوميدي گذشت---------------هر چه کردم روزگارم برنگشت

هيچکس را قلب من باور نداشت

عمق انکــــــــار مرا کافر نداشت

پيش از امشب ناله من کم نبود-----------------در نگاهم جز غم و ماتم نبود

ليــــــــک امروزم تماشايي شدست

وه که در قلبم چه غوغايي شدست

امشب از خود سر برون آورده ام-------------دل به درياي جنون آورده ام

واي دل را سخـــــــت آسان باختم

حيف از آن عمري که با غم ساختم

يک نظر يک آن دگرگون گشته ام----------پاي تا سر سحر و افسون گشته ام

در هجوم ظلمت و بيم و اميد

دستي آمد پرده شب را  دريد

حرفهايش رنگ و بويي ژرف داشت----------چشمهايش با نگاهم حرف داشت

لحن چشمانش دلم را آب کرد

تاب گيسويش مرا بي تاب   کرد

در کوير سينه بذر مهر کاشت----------گويي اندر چشم مستش سحر داشت

شور عشقش در وجودم خانه کرد

بي کـــسي را با دلم بيـــگانه کرد

گرچه قلبم آرزوي غرق داشت--------------ليک او با جمله مردم فرق داشت

. . . . . . . . . . . . . .

باز امـشب خاطــــرم آرام نيست

سرنوشتم جز بدست جام نيست

باز امشب فکر من آزاد نيست---------------ذهن جز برگي به دست باد نيست

در دل شـــب فـکـر فردا   ميکنم

تا ســــحر با خود تقـــــــلا ميکنم

مست مست ام وحشت از هشياري است

اي خــــــدا ايـن خـــواب يا بيداري است ؟

زآن که فردا روز بيــــدارت کنند-------------------وز هرآنچه عشق بيزارت کنند

کاش امشب ذهن من ياري کند

چـــاره اي انديشه اي کاري کند

کاش امشب ذهن من ياري  کند

عشق را در شعر من جاري کند

کاش امشب ذهن من ياري کند

تا سحــــــر با دل هم آوايي کند

اي که خواب چشمهايت زندگيست------------------فکر بيداري از آن پژمردگيست

روزگارت از خوشي آکنــــده باد-------------------مهربــــاني در دلت پاينده باد