هین  خیره  خیره  می نگر ، اندر  رخ  صفراییم            هر کس که او مکی بود ، داند  که من بطحاییم

زان لاله روی  دلستان ، روید  ز رویم  زعفران            هرلحظه زان شادی فزا ، بیش است کارافزاییم

مانند  برف  آمد  دلم ، هر  لحظه  می کاهد   دلم            آن جا همی​ خواهد دلم ، زیرا که  من آن جاییم

هر جا حیاتی  بیشتر ، مردم  در  او  بی ​خویشتر           خواهی بیا در من نگر ، کز شید  جان  شیداییم

آن  برف  گوید  دم به دم ، بگذارم و سیلی شوم            غلطان  سوی دریا روم ، من  بحری و دریاییم

تنها   شدم  راکد  شدم ، بفسردم  و  جامد   شدم            تا  زیر دندان  بلا ، چون  برف و یخ می خاییم

چون  آب  باش و بی ​گره ، از زخم دندان​ها بجه            من  تا  گره دارم  یقین ، می کوبی و می ساییم

برف  آب را  بگذار  هین ،  فقاع​های خاص بین            می جوشد و بر می جهد ، که  تیزم و غوغاییم

هر لحظه  بخروشانترم ، برجسته  و  جوشانترم            چون عقل بی ​پرمی پرم ، زیرا چو جان بالاییم

بسیار  گفتم  ای  پدر ، دانم   که   دانی این  قدر             که  چو ن نیم  بی ​پا و سر ، در  پنجه آن ناییم

گر  تو ملولستی  ز من ، بنگر در آن  شاه زمن             تا  گرم  و  شیرینت   کند ، آن   دلبر   حلواییم

ای  بی ​نوایان  را  نوا ،  جان   ملولان  را  دوا             پران  کننده  جان  که  من ، از قافم  و عنقاییم

من بس کنم بس ازحنین اوبس نخواهدکردازاین            من طوطیم عشقش شکرهست از شکر گویاییم