چقدر فاصله اينجاست بين آدمها

             چقدر عاطفه تنهاست بين آدمها

                 كسي به حال شقايق دلش نمي سوزد

        و او هنوز شكوفاست بين آدمها

                           كسي به خاطر پروانه ها نمي ميرد

     تب غرور چه بالاست بين آدمها

                        و از صداي شكستن كسي نمي شكند

         چقدر سردي و غوغاست بين آدمها

                              ميان كوچه دلها، فقط زمستان است

      هجوم ممتد سرماست بين آدمها

           ز مهرباني دلها دگر سراغي نيست

  چقدر قحطي روياست بين آدمها

                          كسي به نيست دلها دعا نمي خواند

           غروب زمزمه پيداست بين آدمها

          و حال آينه را هيچ كس نمي پرسد

                       هميشه غرق مداراست بين آدمها

                غريب گشتن احساس ،درد سنگيني ست

             و زندگي چه غم افزاست بين آدمها

                     مگر كه كلبه دلها چقدر جا دارد

                                     چقدر راز و معماست بين آدمها

            چه ماجراي عجيبي ست اين تپيدن دل

                 و اهل عشق چه رسواست بين آدمها

    چه مي شود همه از جنس آسمان باشيم

                    طلوع عشق چه زيباست بين آدمها

   ميان اين همه گلهاي ساكن اينجا

                             چقدر پونه شكيباست بين آدمها

          تمام پنجره ها بيقرار بارانند

                چقدر خشكي و صحراست بين آدمها

                 و كاش صبح ببينم كه باز مثل قديم

       نياز و مهر و تمناست بين آدمها

                         بهار كردن دلها چه كار دشواريست

      و عمر شوق چه كوتاست بين آدمها

 ميان تك تك لبخند ها غمي سرخ است

                  و غم به وسعت يلداست بين آدمها

           به خاطر تو سرودم چرا كه تنها تو

             دلت به وسعت درياست بين آدمها

            باز در چهره‌ي خاموش خيال

           خنده زد چشم گناه آموزت

            باز من ماندم و در غربت دل

                   حسرت بوسه‌ي مستي سوزت

   باز من ماندم و يك مشت هوس

            باز من ماندم و يك مشت اميد

           ياد آن پرتو سوزنده‌ي عشق

                   كه زچشمت به دل من تابيد

   باز در خلوت من دست خيال

 صورت شاد ترا نقش نمود

            برلبانت هوس مستي ريخت

              در نگاهت عطش طوفان بود

               ياد آنشب كه ترا ديدم و گفت

          دل من با دلت افسانه‌ي عشق

               چشم من ديد در آن چشم سياه

         نگهي تشنه و ديوانه‌ي عشق

         ياد آن بوسه كه هنگام وداع

                             برلبم شعله‌ي حسرت افروخت

                ياد آن خنده‌ي بيرنگ و خموش

         كه سراپاي وجودم را سوخت

               رفتي و در دل من ماند بجاي

                 عشقي آلوده به نوميدي و درد

                نگهي گمشده در پرده‌ي اشك

             حسرتي يخ زده در خنده‌ي سرد

       آه اگر باز بسويم آيي

        ديگر از كف ندهم آسانت

                 ترسم اين شعله‌ي سوزنده‌ي عشق

           آخر آتش فكند بر جانت

  اگر كه دل سوخته‌اي

           با تو غريبه نيستم

كه با تو بغض عشق را

                غزل غزل گريستم

      مرا به خاطر بسپار

                     لحظه به لحظه ، خط به خط

         درستيه مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

                     خوب مرا نگاه كن تو اي تمام ديدنم

          خوبم اگر يا كه بدم ، دروغ نيستم منم

    مرا كه پشت پا زدم به راه و رسم روزگار

                       اگر كه عاشقي و يار مرا به خاطر بسپار

        اگر كه دل سوخته‌اي با تو غريبه نيستم

       كه با تو بغض عشق را غزل غزل گريستم

مرا به خاطر بسپار

                    لحظه به لحظه، خط به خط

              حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

            در آستا‌نه‌ي سفر پشت نگاه بدرغه

   گريه نكن نگاه كن مرا به خاطر بسپار

                         سر همان كوچه‌ي سبز كه مي‌رسد به انتظار

 من ايستاده‌ام هنوز ، مرا به خاطر بسپار

                   اگر كه دل سوخته‌اي با تو غريبه نيستم

           كه با تو بغض عشق را غزل غزل گريستم

 مرا به خاطر بسپار

             لحظه به لحظه، خط به خط

   درستيه مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

                        حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

گريه کردم تا بخندي

گريه کردم تا بخندي                               خنده کردم تا نفهمي

گريه هام براي چي بود

اشک ريختم تا بموني                               خنده کردم تا ندوني

دردم از غربت کي بود

کم شدم تا که تو باشي                           خم شدم تا خم نباشي

درد دنيارو نفهمي

زير پا ها سايه بودم                             تا تو باشي در وجودم

زخم غم ها رو نفهمي

ذوب شدم من در وجودت                      خاک گشتم بهر کويت

روزگار من چنين بود

دردها را من چشيدم                         خنده هايت را چو ديدم

افتخار من همين بود

    امسال مرد سال نشد پيدا
             جز مرد قيل و قال نشد پيدا

          خورشيد بي زوال جوانمردي
            در سايهّ زوال نشد پيدا

         مردي چنان که مي طلبي ،حتي
          در عالم خيال نشد پيدا

  در سطرهاي دفتر ناممکن
اين معني مُحال نشد پيدا

            حتّي جوانه اي ز جوانمردي
           بر اين درخت کال نشد پيدا

                در گرگ و ميش وحشي نا اهلان
               شير نر از شغال نشد پيدا

      نامرد سال تا که بخواهي هست
    يک مرد اهل حال نشد پيدا

                 در سفره هاي بستهّ نامردان
               يک لقمهّ حلال نشد پيدا

             يک تکه نان براي تهيدستان
           در سطل آشغال نشد پيدا

            جز روسياهي از پي فصلي سرد
                      بر چهرهّ زغال نشد پيدا

                   در جستجوي آب گل آلوديم
                چون چشمهّ زلال نشد پيدا

     يک مرد روز و هفته به دست آريد
                             حالا که مرد سال نشد پيدا!

باز افکارم به هم پيــــــچيده اند

خواب را از چشم من دزديده اند

ياد ايامي که در ماتم گذشت ---------- درد جانسوزي که بر قلبم نشست

از تـــــــب غم در دلم کولاک بود

تشنه يک جرعه عشق پاک بود

در وجودم يک بيابان بي کسي------------------ مرگ اميد و غم و دلواپسي

آنکه هستي را به کامم زهر کرد

کينه جو از مردمـــــــان دهر کرد

چهره عشق و صداقت زرد بود--------------------با دلم نا باوري همدرد بود

هر که ديدم ظاهري يکرنگ داشت

در نهـــــان با من سر نيرنگ داشت

روزها شبها به نوميدي گذشت---------------هر چه کردم روزگارم برنگشت

هيچکس را قلب من باور نداشت

عمق انکــــــــار مرا کافر نداشت

پيش از امشب ناله من کم نبود-----------------در نگاهم جز غم و ماتم نبود

ليــــــــک امروزم تماشايي شدست

وه که در قلبم چه غوغايي شدست

امشب از خود سر برون آورده ام-------------دل به درياي جنون آورده ام

واي دل را سخـــــــت آسان باختم

حيف از آن عمري که با غم ساختم

يک نظر يک آن دگرگون گشته ام----------پاي تا سر سحر و افسون گشته ام

در هجوم ظلمت و بيم و اميد

دستي آمد پرده شب را  دريد

حرفهايش رنگ و بويي ژرف داشت----------چشمهايش با نگاهم حرف داشت

لحن چشمانش دلم را آب کرد

تاب گيسويش مرا بي تاب   کرد

در کوير سينه بذر مهر کاشت----------گويي اندر چشم مستش سحر داشت

شور عشقش در وجودم خانه کرد

بي کـــسي را با دلم بيـــگانه کرد

گرچه قلبم آرزوي غرق داشت--------------ليک او با جمله مردم فرق داشت

. . . . . . . . . . . . . .

باز امـشب خاطــــرم آرام نيست

سرنوشتم جز بدست جام نيست

باز امشب فکر من آزاد نيست---------------ذهن جز برگي به دست باد نيست

در دل شـــب فـکـر فردا   ميکنم

تا ســــحر با خود تقـــــــلا ميکنم

مست مست ام وحشت از هشياري است

اي خــــــدا ايـن خـــواب يا بيداري است ؟

زآن که فردا روز بيــــدارت کنند-------------------وز هرآنچه عشق بيزارت کنند

کاش امشب ذهن من ياري کند

چـــاره اي انديشه اي کاري کند

کاش امشب ذهن من ياري  کند

عشق را در شعر من جاري کند

کاش امشب ذهن من ياري کند

تا سحــــــر با دل هم آوايي کند

اي که خواب چشمهايت زندگيست------------------فکر بيداري از آن پژمردگيست

روزگارت از خوشي آکنــــده باد-------------------مهربــــاني در دلت پاينده باد

         اي همنشين اي همزبان اي وصله اي تن!!

                           اي يادگار روز هاي خوب وشيرين

               مژگان ما چون برگ کاج زير باران

                                      از اشک ها گوهر نشان است

      در پرده پرده چشم ما چون ابر خاموش

           اشکي نهان است

             اي همزبان اي وصله ي تن!

                   ما آمديم از دشت ها از آسمانها

 بر اوج درياها پريديم

 تا عاقبت اينجا رسيد يم

         با من بمان شايد پس از اين

      يکديگر را هر گز ند يد يم

يک لحظه رخصت ده سرم را

          برشانه ات بگذارم اي دوست

         تا بشنوي بانگ غريب هايهايم

               من با توام يا نه؟...نميدانم کجايم!

                            من دانم وتو

                     رنجي که در راه محبت ها کشيديم

                تو داني ومن

                    عمري که در صحراي محنت ها دويديم

   اي جان بيا باهم بگرييم

 شايد که ديگر از باغ هاي مهرباني گل نچيديم

اي جان بيا با هم بگرييم

                     شايد پس از اين يکديگر را هر گز نديديم

           اين انجماد بغض را در سينه بشکن

از شرم بگذر

         سر را بنه بر شانه ام چون سوگواران

         چشمان غمگين را چنان ابر بهاران

                           بارنده کن بر چهره ام اشکي بباران

     آري بيا با هم بباريم

                               بر ياد . . .

         اي همسخن اي همنفس اي دوست اي يار

       اين لحظه ي تلخ وداع است

            در چشم من فرياد غمگين جداييست

   فردا ميان ما حصار اشک وآه است

   آه!!! عجب درديست ياران را نديدن

       رنج گرانيست

              بار فراق نازنينان را کشيدن

     اما چه بايد کرد اي دوست؟

                           بايد زجان بگذشتن وبر جان رسيدن

   مي لرزم از ترس

                ترسم که اين ديدار آخر باشد اي دوست

                         اي همنشين اي همزبان اي وصله ي تن

                    اي يادگار روزهاي خوب وشيرين

                  هنگام بدرود

                        وقتي چو مرغي از کنارتو پريدم

                 وقتي به سوي آشيانم پر کشيدم

                              ديگر ز فرداهاي مبهم نا اميدم

                                         شايد که زير آسمان ديگر نماندم

                             شايد که مردم

                       شايد که ديگر با تو گل الفت نچيدم

               بايد به کام دل بگريم

               شايد پس از اين

                               ديگر تو را هرگز نديدم

حالمان بد نيست غم کم مي خوريم           کم که نه! هر روز کم کم مي خوريم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند                     عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خود نمي دانم کجا رفتم به خواب                   از چه بيدارم نکردي؟ آفتاب!!!!

خنجري بر قلب بيمارم زدند                                بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست                        از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد                             يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                      تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم                     خوب اگر اينست من بد مي شوم

بس کن اي دل نابساماني بس است               کافرم! ديگر مسلماني بس است

در ميان خلق سر در گم شدم                               عاقبت آلوده ي مردم شدم

بعد ازاين بابي کسي خو مي کنم                    هر چه در دل داشتم رو مي کنم

نيستم از مردم خنجر بدست                        بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستي کار ماست                  چشم مستي تحفه ي بازار ماست

درد مي بارد چو لب تر مي کنم                        طالعم شوم است باور مي کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام                            راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن!                        من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمي گويم که خاموشم مکن                         من نمي گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش                    من نمي گويم مرا غم خوار باش

من نمي گويم،دگر گفتن بس است                 گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش                دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياري نبود                          قصه هايم را خريداري نبود!!!

واي! رسم شهرتان بيداد بود                          شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون مي چکد                   خون من،فرهاد،مجنون مي چکد

خسته ام از قصه هاي شوم تان                      خسته از همدردي مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد                    اين همه ليلي،کسي مجنون نشد

آسمان خالي شد از فريادتان                            بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام                             بويي از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود                   قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود                        تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!                    فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!                      هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت                 هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست                   حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم                           گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت                         يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياري داشتيم                 خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم"

  می خواهی از درون خودم حرف می زنم

            ازلخته های خون خودم حرف می زنم

                 از ضربه ها که تاب مرا طاق کرده اند

   سوزن به قلب خسته ام الصاق کرده اند

                  آنها که بی مقدمه مربوط می شوند

     شبها برام تخته ء تابوت می شوند

                       هرسو به تیر تازه تنم زخم می شود

 تامغز استخوان بدنم زخم می شود

                   من مانده ام که پا به جهنم گذاشتم

   یا سر میان اینهمه آدم گذاشتم

            دندان به پاره های تنم تیز می کنند

                هی استخوان گرفته قلاویز می کنند

     ای بهترین د لیل من ای شور زندگی

 آیا برای آمدنت کم گذاشتم

                              من بی خیال زخم خودم بوده ام ولی

      هی روی زخم های تو مرهم گذاشتم

            خون در تمام قامت من زخم می شدست

   چشمی اگر بدون تو بر هم گذاشتم

                 اصلا بیا که داغ زمین مختصر شود

         اصلا بیا که یک شبه شق القمر شود

                 بعد از تو هرکجا خبرم بود و هکذا

      هی حرف مفت پشت سرم بود و هکذا

                   لاطائلات مردم این سرزمین سخت

                                 مجبور محض کرده مرا درزمین سخت

       می خواهی از درون خودم ...آه... بگذریم

                               از لخته های خون خودم ..آه... بگذریم

وقتی که خورشید به پیشواز شب می رود

و کوچه از آخرین عابر تهی می شود ، من با کوله باری از غم و درد می روم

و تو را با تمام خاطرات دیرین در میان کوچه های ساکت شب تنها میگذارم

اما بدان نبظ خاطرم هر لحظه به یاد تو می تپد .

روزهایم را چون رویایی بی معنا به دیوار نیستی کوبیده ام

نمیدانستم که جسد خونینشان را باید در قلبم دفن کنم .

چند وقتی است نگاه ها سنگین شده است

هر کس از کنار من رد میشود

با ناخن هایش روحم را خراش می دهد

دیگر نمی خواهم سنگینی نگاه را احساس کنم .

من همیشه از سکوت گریزان بودم ، سال ها است که سکوت کرده ام

و اینک ترس من را تکان می دهد و من پیوسته به عقب بر میگردم

و از خود این سوال را بارها پرسیده ام

که آیا من راه را عوضی آمده ام ؟

روزی که حرف ها خاتمه یافت ؟

 روز مرگ من نزدیک است !

چشم در راه توام

شايد ايي از دور

مد تي است كه ميشويم با سرشكم ره شن ريز تو را

هر غروبي كه رسد

به سر راه اميد

زانوان در بغلم

خيره ام تا برسي

هان اي مردم شهر

من به خود ميبالم

بوي پيراهن او ميايد

يوسفم در راه است و به دروازه شهرم نزديك

هان اي مردم شهر

عاشق شهر شما بعد از اين خندان است

لحظه اي بعد به خود مي ايم

اه ؛ افسوس كه شب امده است

و غمت بر دل من سنگين است

مينمايد به نظر چهر زيباي ترا

تو كه در باور من گنجيدي

از همان روز كه من دل ز كف دادم و شيدا گشتم

تا كنون بسته به زنجير غمم

و به زندان خيالم محبوس

خبرم نيست كه فكرت به چه ها مشغول است

گر كه رفتي زبرم اي همدم

ليك روحم در اند يشه توست

((تو بيا و تو بمان))

باش با من به ابد كه تو بودي ز ازل

كه ازل تا به ابد همگي زنده شود در يك ان

با نگاهي كه كني در نظرم

به سبكبالي باد

به سبكرويي اب

راه خود مي گيرم تا به بستر برسم

شاد از اين موهبتم

لا اقل مي بينم چهره پاك تو را در خوابم

  ديگه انگار توي قلبم

        واسه تو جايي نمونده

انگار اين دل اسيرو

                  دست بي رحمت پرونده

   انگاري نقشي نداري

   توي زندگي سردم

          تو چه باشي چه نباشي

             هميشه مظهر دردم

 باورت شه که ندارم

             اثري از عشق ديروز

      متنفرم از عالم

     اينه حس و حالم امروز

           ديگه انگار آسمونم

           ما دو تا رو جور نمي خواد

         ديگه رو لباي بسته ام

                          حرف عاشقي نمياد

     بسه هر چي غصه خوردم

                    هر چي از عشق تو مردم

          پاي عاشقي وسط نيست

                 دلو برداشتم و بردم

         ديگه هيچ فرقي نداره

                کي برات هديه مياره

         توي شبها توي ظلمت

                               کي برات ميشه ستاره

           دل ساده ام که حروم شد

         زير پاهات موند و خون شد

                      آخرين حرف من اينه

                                  قصه عشقم تموم شد

        مرا در تنش غسل تعميد داد

         به من اسم شب اسم خورشيد داد

    براي تمام نفسهاي من شعر گفت

                   مرا از ته خاک بيدار کرد

                            مرا ششتشو داد

                                       آغاز کرد

                   مرا خط به خط خواند

                           تکرار کرد

                           شکار همه لحظه ها را به من ياد داد

        براي من از شاخه برگي‌ جدا کردو گفت

                         جنگل شو شاعر

                               من از ارتفاع تر کاغذ و جوهر و عشق جاري شدم

          شبي‌ کفشم از آب خيس شد

                به من ياد داد

                         ارتفاع تر آب رود را در ته خواب گنگ سفر گم کنم

     به من گفت گم باش و پيدا

                 که از سايه ها آفتابي‌ تري

     منو سايه را دوخت بر لاله

                             و لايه هاي گلايه

            منو سايه را برد تا پشت رمزو کنايه

                    منو سايه را برد تا آفتابي‌ ترين من

             مرا در تمام نفسهاي خود شعر داد

                             مرا در تنش غسل تعميد داد

                         به من اسم شب اسم خورشيد داد

             در اتاقم تنها

           با هزاران اندوه

    که نبودش پايان

        با دلي خسته زدرد

           غم تنهايي را مي بينم

                   من چرا مي ترسم ؟

                وبه خود مي گويم

             تو که تنها بودي

               چه در آن تازه بهاري که هنوز

                                کودکي بيش نبودي

                      دوستت از بام پريد

                دلت از غصه شکست

                 آسمان با تو گريست

           و بهارت دي شد

                      و تو تنها ماندي

                             پس چرا ميترسي؟

  تو که با تنهايي روز وشب

         همزادي

          تو که با تنهايي عاقبت

                              خو کردي

                          هيچ داري تو بياد؟

        هر زمان بال گشودي

           تا بپرواز درآيي

           بال پرواز تو شکستند

              پر پرواز تو بستند

             وتوتنها ماندي

                     وهنوز تنهايي

                                  پس چرا ميترسي ؟

شب سردي ست و من افسرده

      راه دوري ست و پايي خسته

           تيرگي هست و چراغي مرده

                 مي کنم تنها ، از جاده عبور

    دور ماندند ز من آدم ها

     سايه اي از سر ديوار گذشت

         غمي افزود مرا بر غم ها

                 فکر تاريکي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

             قصه ها ساز کند پنهاني

       نيست رنگي که بگويد با من

            اندکي صبر ، سحر نزديک است

  هر دم اين بانگ برآرم از دل :

                  واي اين شب چقدر تاريک است !

        خنده اي کو که به دل انگيزم ؟

                          قطره اي کو که به دريا ريزم ؟

                     صخره اي کو که بدان آويزم ؟

                         مثل اين است که شب نمناک است

                  ديگران را هم غمی هست به دل

                                         غم من ، ليک ، غمي غمناک است

شبي در انتهاي كوچه تاريك تنهايي ،همان جايي

            كه مرز مبهم پايان و آغاز است ، تو را ديدم

  نشسته روي سنگي در خراب آباد تنهايي و سر

               بر سايه گاه حسرت و اندوه و غمگين از غم

       نا مردمي ها ، نا مرادي ها و گريان از غم ويراني

               يك عشق و تو تنها ترين تنها و من بي خبر

           از قسمت فردا و چندي در كنار هم نشستيم و

                 نگه كرديم و تو فرياد هاي بي صدايي را كه در عمق

        نگاهم بود ، حس كردي و اين حس لطيف و

                     مبهم و ساده سر آغاز دوستيمان شد .... و بعد از

        چند وقتي تو به من گفتي خداحافظ و اين بود آخرين

                        حرفت و من را در خراب آباد تنهايي رها كردي

        و من در سايه گاه حسرت و اندوه و غمگين از غم نا

                مردمي ها ، نا مرادي ها و گريان از غم ويراني

                                                                   يك عشق و ... .

امروز من ايستاده ام

     امروز باز هم يک انتظار

     در دلم هر لحظه سودايي ديگر است

    در وجودم هر زمان شوق رسيدن

                           آرزوي پر زدن

                    انتظار ديدن است

               گاه گاهي در آسمان چشم تو پر مي زنم

        يا که گاهي در خيالت مي رسم

           ديدنت

                     ديدنت اما برايم مثل يک افسانه ي ديرينه است

 بر تمام ميله هاي اين قفس

             اين قفس از جنس خاک و لحظه ها

                                     رنگ آبي مي زنم

                    رنگ آبي، رنگ آرزوهاي من است

                              رنگ آبي، رنگ عشق

                              رنگ آبي، رنگ توست

                در وجودم شوق تو باز شعله مي کشد

             در درونم آتشي از مهر تو

                     باز هم خرمني از عشق برپا مي کند

                           با تمام خستگي

             هر روز من استاده ام

                         بر سر آن کوچه باغ مهرباني

             باز هم من استاده ام

                      در دلم تنها و تنها يک نوا

                      يک موج، يک فرياد

                           باز هم يک انتظار

                           باز هم يک انتظار

فردا اگر از راه نمي آمد                من تا ابد کنار تو مي ماندم

    من تا ابدترانه عشقم را                در آفتاب عشق تو مي خواندم

 در پشت شيشه هاي اتاق تو       آنشب نگاه سرد سياهي داشت

    دالان ديدگان تو در ظلمت                گويي به عمق روح تو راهي داشت

لغزنده بود در مه آيينه        تصوير ما شکسته و بي آهنگ

  موي تو رنگ ساقه گندم بود        موهاي من، خميده و قيري رنگ

رازي درون سينه من مي سوخت              مي خواستم که با تو سخن گويد

اما صدايم از گره کوته بود       در سايه ، بوته ، هيچ نمي رويد !

             ديدم آنجا نگاه خسته من پر زد          آشفته گرد پيکر من چرخيد

  در چارچوب قاب طلايي رنگ              چشم مسيح بر غم من خنديد

 ديدم اتاق درهم و مغشوش است        در پاي من ، کتاب تو افتاده

سنجاقهاي گيسوي من آنجا        بر روي تختخواب تو افتاده

                       از خانه بلوري ماهيها              ديگر صداي آب نمي آيد

فکر چه بود گربه پير تو          کو را به ديده خواب نمي آمد

      بار دگر نگاه پريشانم            برگشت لال و خسته به سوي تو

مي خواستم که با تو سخن گويد       اما خموش ماند به روي تو

          آنگاه ستارگان سپيد اشک      سوسو زدند در شب مژگانم

               ديدم که دستهاي تو چون ابري        آمد به سوي صورت حيرانم

ديدم که بال گرم نفسهايت       ساييده شده به گردن سرد من

         گويي نسيم گمشده اي پيچيد        در بوته هاي وحشي درد من

                    دستي درون سينه من مي ريخت         سرب سکوت و دانه خاموشي

            من خسته زين کشاکش دردآلود               رفتم به سوي شهر فراموشي

بردم ز ياد انده فردا را        گفتم : "سفر" فسانه تلخي بود

      ناگه به روي زندگيم گسترد           آن لحظه طلايي عطر آلود

             آن شب من از لبان تو نوشيدم          آوازهاي شاد طبيعت را

                       آن شب به کام عشق من افشاندي          ز آن بوسه قطره ابديت را

امروز از نغمه ي تلخ نااميدي به سوي شقايق ها پر كشيدم...

امروز براي اولين بار به كسي گفتم دوست...

به كسي گفتم تو را به اندازه ي سكوت مي پرستم

به كسي گفتم تو را به خداي دوستي ها مي سپارم

امروز با خيال تلخ خداحافظي كردم

امروز دريچه ي دوستي را بر خودم باز كردم و به آن خوش آمد گفتم

امروز به او گفتم كه صبرم بي پايان است دستم را بگير و مرا از خود نجات ده

امروز گفتم ستايش بي حاصل نيست تو را با چه نامي بخوانم؟

مرا بياموز كه شكوه ي درونم مرا از خود جدا كرد و به ما برد

از غرور رهايم كن و طعم سادگي را در  وجودم بچشان

                                                           بگذار با تو باشم تا از خويش رها شوم

   وقتي که گيسوي کهکشان

   بر اقتدار سپيدش

              خورشيد را روياند

   من چله نشسته بودم

                   در امتداد خاک

وقتي ماه

    حوصله روشنش را بر تن شب ماليد

                   من شکسته بودم

                  در بي طاقتي کبوتر بي بال

         وقتي گل

           تشنگي خود را

       با درخت قسمت مي کرد

             من ريشه زده بودم

                                در باغ آرزو . . .!

از عاشقي ، به رنگ تمنا خسته ام

                                           از   آسمان   آبي   دنيا     خسته ام

امروز را به دست غريبه ها سپرده ام

                                           از زل زدن به صورت فردا  خسته ام

سرگشته تر ز خود به دنيا نديده ام

                                            از روي اين جماعت شيدا  خسته ام

شادي دگر ز عالم ما رخت بر بسته است

                                                ازسر زدن به عالم سودا خسته ام 

     كه ترا در خود تكرار كنان

 به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد

    من در اين آيه ترا آه كشيدم آه

               من در اين آيه ترا

                    به درخت و آب و آتش پيوند زدم

  زندگي شايد

      يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد

    زندگي شايد

          ريسمانيست كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد

  زندگي شايد طفلي است كه از مدرسه بر ميگردد

              زندگي شايد افروختن سيگاري باشد در فاصله رخوتناك دو هم آغوشي

                                يا عبور گيج رهگذري باشد

                                    كه كلاه از سر بر ميدارد

          و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد صبح بخير

    زندگي شايد آن لحظه مسدوديست

         كه نگاه من در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد

  و در اين حسي است

                 كه من آن را با ادراك ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميخت

    در اتاقي كه به اندازه يك تنهاييست

            دل من

           كه به اندازه يك عشقست

    به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد

                            به زوال زيباي گلها در گلدان

                 به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي

                                                  و به آواز قناري ها

                                                كه به اندازه يك پنجره مي خوانند

                آه ...

              سهم من اينست

            سهم من اينست

                            سهم من

           آسمانيست كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد

                سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست

                       و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن

            سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست

                   و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد

              دستهايت را دوست ميدارم

                      دستهايم را در باغچه مي كارم

             سبز خواهم شد مي دانم مي دانم مي دانم

                     و پرستو ها در گودي انگشتان جوهريم

          تخم خواهند گذاشت

                 گوشواري به دو گوشم مي آويزم

                      از دو گيلاس سرخ همزاد

                                 و به ناخن هايم برگ گل كوكب مي چسبانم

                      كوچه اي هست كه در آنجا

                        پسراني كه به من عاشق بودند هنوز

                                    با همان موهاي درهم و گردن هاي باريك و پاهاي لاغر

        به تبسم معصوم دختركي مي انديشند كه يك شب او را باد با خود برد

                كوچه اي هست كه قلب من آن را

از محله هاي كودكيم دزديده ست

سفر حجمي در خط زمان

           و به حجمي خط خشك زمان را آبستن كردن

      حجمي از تصويري آگاه

             كه ز مهماني يك آينه بر ميگردد

                    و بدينسانست

               كه كسي مي ميرد

                                و كسي مي ماند

هيچ صيادي در جوي حقيري كه به گودالي مي ريزد مرواريدي صيد نخواهد كرد

          من

             پري كوچك غمگيني را

                     مي شناسم كه در اقيانوسي مسكن دارد

        و دلش را در يك ني لبك چوبين

                           مي نوازد آرام آرام

              پري كوچك غمگيني كه شب از يك بوسه مي ميرد

                            و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد

                                                     فروغ فرخزاد

تو را با اشک خون از ديده بيرون راندم آخر هم

که تا در جام قلب ديگري ريزي شراب آرزوها را

به زلف ديگري آويزي آن گلهاي صحرا را

مگو با من، مگو ديگر، مگو از هستي و مستي

من آن خود رو گياه وحشي صحراي اندوهم

که گلهاي نگاه او، خنده هايم رنگ غم دارد

مرا از سينه بيرون کن

ببر از خاطر آشفته نامم را

بزن بر سنگ جامم را

مرا بشکان، مرا بشکان

تو سر تا پا وفا بودي

تو بد درد آشنا بودي

ولي اي مهربان من

بگو آخر، که از اول کجا بودي؟

کنون کز من به جا مشت پري در آشيان مانده

و آهي زير سقف آسمان مانده

بيا آتش بزن اين آشيان، اين بال و پرها را

رها کن اين دل غمگين و تنها را

تو را راندم

که دست ديگري بنيان کند روزي بناي عشق و اميدت

شود اميد جاويدت

تو را راندم     ،        ولي هرگز مگو با من

که اصلا معني عشق و محبت را نمي دانم

که در چشمان تو نقش غم و دردت نمي خوانم

تو را راندم ، ولي آن لحظه گويي آسمان مي مرد

جهان تاريک مي شد، کهکشان مي مرد

درون سينه ام دل ناله مي زد

باز کن از پاي زنجيرم

که بگريزم، به دامانش بياويزم

به او با اشک خون گويم

مرو، مرو من بي تو مي ميرم

ولي من در ميان هاي هاي گريه خنديدم

که تو هرگز نداني ، بي تو يک تک شاخه ي عريان پاييزم

دگر از غصه لبريزم

در اين دنيا بمان بي من

براي ديگري سر کن نواي عشق و مستي را

بخوان در گوش جان ديگري آواي مستي را

تو اي تنها اميدم ، بي من از آن کوچه ها بگزر

مرا يک دم به ياد آور ، به ياد آور که مي گفتم

بيا اميد جان من

بيا تن را ز قيد آرزوهايش جدا سازيم

بيا مي عاد خود را بر جهان ديگر اندازيم

به ياد آور که اکنون بي تو خاموشم

ز خاطرها فراموشم

و يک تک لاله ي وحشي

بجاي لاله بر گور دل من روشن است اکنون

که من تنها رها گشتم

به دنياي دگر رفتم

خداحافظ خداحافظ

تا تو رفتي اين دل من بي تو تنها مانده است                      آتشي  زين کاروان  رفته  بر  جا مانده است

روزها  بگذشت و من در شوق  ديدارم هنوز                      منتظر چشمم  به  بازيهاي  فردا  مانده است

طاقت  بار فراقت  بيش از  اينم  مشکل است                      همتي کاين  رهرو  کوي وفا  وا  مانده است

روز و شبها  با   خيالت   گفتگوها   کرده ام                       زنده مجنون  با اميد عشق  ليلا  مانده است

شوق  ديدار  تو  بر اين  دل  تسلي  مي دهد                       زين سبب دراين مصيبتها شکيبا مانده است

در  ميان  بحر  غمها  زورق  قلبم   شکست                       قايق  بشکسته سرگردان به دريا مانده است

سهم من  از گردش دور  زمان  شادي  نبود                        بار سنگيني ز  ناکامي  و غم ها مانده است

کاش  بودي  و مي ديدي چه  دردي مي کشم                      اي طبيب من ؛ مريضت بي مداوا مانده است

نشستن در امتداد جاده

خورشيدي در آسمان نيست

گه سواري آرام

پي بدبختي خويش

تك درخت ايستاده

برگهايش ريزان است

كلاغها قار قار

ندا مي دهند كه لانه شب اينجاست

اينجا بدبختي همه را فرياد مي زند

اينجا شهر بي رونق غم هاست !!!

در آبي ترين خلوت آسمان بي انتها

          و در سکوت سبز دشت ها

             در ترنم گل هاي بهاري

  در پرتوهاي طلائي خورشيد صبحگاهي

      و تابش نقره فام ماه و ستارگان در آسمان شبانگاهي

         بر لباس رنگارنگ رنگين کمان

          و در اعماق درياها                                                                       

              بر بال هاي پرتوان پرنده اي کوچک                                    

        در فرياد پاک ريزش قطرات باران

 بر گلبرگ هاي پر لطافت گل هاي رنگين

        در تاريک ترين و نوراني ترين لحظات زندگي

          تنها و تنها وجود دو چيز را حس کردم:

                         خداوندي که

                         اميد را

                                 سبب مي شد

       دستم را دراز مي کنم

         و تکه اي از ابر بي باران اميد را

       به زير مي آورم

            و در آسمان خيال رها مي کنم

                   تا شايد

    دوباره بر كوير خشكيده ي احساس ببارد

                   و گلهاى عشق

                       دوباره شکوفا شوند . . .

    هر روز با اين رويا دلخوشم

                        اما . . .

                         اما مي ترسم

                           مي ترسم تند باد سرنوشت ابرهاي روياى مرا با

                                                                                   خود ببرد

                                                            و كوير احساسم هميشه کوير بماند

آرزو دارم که مرگت را ببينم                                         

                                      بر مزارت دسته هاي گل بچينم  

آرزو دارم ببينم پرگناهي

                                    مرده اي در دوزخي وروسياهي

جاي اينکه عاشق زار تو باشم

                                           آرزو دارم عذادار تو باشم

بهتر از هر عاشقي,نازت کشيدم

                                   در عوض نامردمي ها از تو ديدم

هرکجايي راه خوشبختي نيابي

                                  راحت و بي دغدغه هرگز نخوابي

هرکجايي آب خوش هرگز ننوشي

                                           يا لباس آفيت هرگز نپوشي

عاشقم کردي و رفتي از کنارم

                                        رنگ پاييزي کشيدي بر بهارم

اي پري و انس و جن با تو همه وحي

                                      مرگ تو آيينه بندان ميکند شهر

جاي اينکه عاشق زار تو باشم

                                           آرزو دارم عذادار تو باشم

آرزو دارم که مرگت را ببينم

                                      بر مزارت دسته هاي گل بچينم

آرزو دارم ببينم پرگناهي

                                    مرده اي در دوزخي وروسياهي

جاي اينکه عاشق زار تو باشم

                                           آرزو دارم عذادار تو باشم

بهتر از هر عاشقي,نازت کشيدم

                                   در عوض نامردمي ها از تو ديدم

هرکجايي راه خوشبختي نيابي

                                  راحت و بي دغدغه هرگز نخوابي

هرکجايي آب خوش هرگز ننوشي

                                           يا لباس آفيت هرگز نپوشي

عاشقم کردي و رفتي از کنارم

                                       رنگ پاييزي کشيدي بر بهارم

اي پري و انس و جن با تو همه وحي

                                      مرگ تو آيينه بندان ميکند شهر

جاي اينکه عاشق زار تو باشم

                                           آرزو دارم عذادار تو باشم

و ما در شهر غوغاها

درون مکتب پر ميل و حال عشق فرداها

من وتو صبحگاهي نامبارک ، آشنا گشتيم

به گوشم با نگاهت قصه ها خواندي

به پايت با سرشک ديدگانم عهدها بستم

مرا بربال مرغ مهرباني ها به شهر آرزوهاي نهان بردي

وجودم سر به سر آلوده شد ، آلوده عشق گنه خيزت

به پايم بندها مي بست زنجير نگاه فتنه انگيزت

دريغا مست بودم بي خبر بودم

به ياد ديگري بودي که با لبهاي من افسانه ميگفتي

به ياد او سخن با عاشقي ديوانه ميگفتي

در آغوشم تو لبريز مي عشق و هوس بودي

ولي در خاطرت سوداي او افسانه مي پرداخت

دلم زين شور ميلرزد که پيمان وفاي ما به عهد ديگري بسته است

برو با ياد او بنشين ،  برو فرهاد دوران باش, برو با هر که خواهي باش

برو ديوانه بودم مست بودم بي خبر بودم.....

برو معشوق هر کس خواستي باش

               ز جانم دست کش تنهام بگذار

           برو تک خوشه زهرين دل را

                    به تاک عشق هرکس خواهي آويز

     برو نيلوفر اندام خود را

               به سر و پيکر هر بي هنر پيچ

                تو را با پاکبازان جوششي نيست

           مدار از قهر من در دل هراسي

                          تو از گلخانه احساس تنها

                                   گل سرخ هوس را مي شناسي