دیده در خون

آغاز

dide-dar-khoon — Wed, 05 Dec 2007 18:01:18 GMT

به نام یگانه ، هستی دهنده و هستی گیرنده

هین خیره خیره می نگر ، اندر رخ صفراییم            هر کس که او مکی بود ، داند که من بطحاییم

زان لاله روی دلستان ، روید ز رویم زعفران            هرلحظه زان شادی فزا ، بیش است کارافزاییم

مانند برف آمد دلم ، هر لحظه می کاهد دلم            آن جا همی خواهد دلم ، زیرا که من آن جاییم

هر جا حیاتی بیشتر ، مردم در او بی خویشتر           خواهی بیا در من نگر ، کز شید جان شیداییم

آن برف گوید دم به دم ، بگذارم و سیلی شوم            غلطان سوی دریا روم ، من بحری و دریاییم

تنها   شدم راکد شدم ، بفسردم و جامد شدم            تا زیر دندان بلا ، چون برف و یخ می خاییم

چون آب باش و بی گره ، از زخم دندانها بجه            من تا گره دارم یقین ، می کوبی و می ساییم

برف آب را بگذار هین ، فقاعهای خاص بین            می جوشد و بر می جهد ، که تیزم و غوغاییم

هر لحظه بخروشانترم ، برجسته و جوشانترم            چون عقل بی پرمی پرم ، زیرا چو جان بالاییم

بسیار گفتم ای پدر ، دانم   که دانی این قدر             که چو ن نیم بی پا و سر ، در پنجه آن ناییم

گر تو ملولستی ز من ، بنگر در آن شاه زمن             تا گرم و شیرینت   کند ، آن   دلبر حلواییم

ای بی نوایان را نوا ، جان ملولان را دوا             پران کننده جان که من ، از قافم و عنقاییم

من بس کنم بس ازحنین اوبس نخواهدکردازاین            من طوطیم عشقش شکرهست از شکر گویاییم

آدمها

dide-dar-khoon — Tue, 27 Feb 2007 00:32:18 GMT

چقدر فاصله اينجاست بين آدمها

چقدر عاطفه تنهاست بين آدمها

كسي به حال شقايق دلش نمي سوزد

و او هنوز شكوفاست بين آدمها

كسي به خاطر پروانه ها نمي ميرد

تب غرور چه بالاست بين آدمها

و از صداي شكستن كسي نمي شكند

چقدر سردي و غوغاست بين آدمها

ميان كوچه دلها، فقط زمستان است

هجوم ممتد سرماست بين آدمها

ز مهرباني دلها دگر سراغي نيست

چقدر قحطي روياست بين آدمها

كسي به نيست دلها دعا نمي خواند

غروب زمزمه پيداست بين آدمها

و حال آينه را هيچ كس نمي پرسد

هميشه غرق مداراست بين آدمها

غريب گشتن احساس ،درد سنگيني ست

و زندگي چه غم افزاست بين آدمها

مگر كه كلبه دلها چقدر جا دارد

چقدر راز و معماست بين آدمها

چه ماجراي عجيبي ست اين تپيدن دل

و اهل عشق چه رسواست بين آدمها

چه مي شود همه از جنس آسمان باشيم

طلوع عشق چه زيباست بين آدمها

ميان اين همه گلهاي ساكن اينجا

چقدر پونه شكيباست بين آدمها

تمام پنجره ها بيقرار بارانند

چقدر خشكي و صحراست بين آدمها

و كاش صبح ببينم كه باز مثل قديم

نياز و مهر و تمناست بين آدمها

بهار كردن دلها چه كار دشواريست

و عمر شوق چه كوتاست بين آدمها

ميان تك تك لبخند ها غمي سرخ است

و غم به وسعت يلداست بين آدمها

به خاطر تو سرودم چرا كه تنها تو

دلت به وسعت درياست بين آدمها

چشم سياه

dide-dar-khoon — Sun, 28 Jan 2007 20:52:18 GMT

باز در چهره‌ي خاموش خيال

خنده زد چشم گناه آموزت

باز من ماندم و در غربت دل

حسرت بوسه‌ي مستي سوزت

باز من ماندم و يك مشت هوس

باز من ماندم و يك مشت اميد

ياد آن پرتو سوزنده‌ي عشق

كه زچشمت به دل من تابيد

باز در خلوت من دست خيال

صورت شاد ترا نقش نمود

برلبانت هوس مستي ريخت

در نگاهت عطش طوفان بود

ياد آنشب كه ترا ديدم و گفت

دل من با دلت افسانه‌ي عشق

چشم من ديد در آن چشم سياه

نگهي تشنه و ديوانه‌ي عشق

ياد آن بوسه كه هنگام وداع

برلبم شعله‌ي حسرت افروخت

ياد آن خنده‌ي بيرنگ و خموش

كه سراپاي وجودم را سوخت

رفتي و در دل من ماند بجاي

عشقي آلوده به نوميدي و درد

نگهي گمشده در پرده‌ي اشك

حسرتي يخ زده در خنده‌ي سرد

آه اگر باز بسويم آيي

ديگر از كف ندهم آسانت

ترسم اين شعله‌ي سوزنده‌ي عشق

آخر آتش فكند بر جانت

حقيقت مرا ببين

dide-dar-khoon — Fri, 26 Jan 2007 19:38:18 GMT

اگر كه دل سوخته‌اي

با تو غريبه نيستم

كه با تو بغض عشق را

غزل غزل گريستم

مرا به خاطر بسپار

لحظه به لحظه ، خط به خط

درستيه مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

خوب مرا نگاه كن تو اي تمام ديدنم

خوبم اگر يا كه بدم ، دروغ نيستم منم

مرا كه پشت پا زدم به راه و رسم روزگار

اگر كه عاشقي و يار مرا به خاطر بسپار

اگر كه دل سوخته‌اي با تو غريبه نيستم

كه با تو بغض عشق را غزل غزل گريستم

مرا به خاطر بسپار

لحظه به لحظه، خط به خط

حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

در آستا‌نه‌ي سفر پشت نگاه بدرغه

گريه نكن نگاه كن مرا به خاطر بسپار

سر همان كوچه‌ي سبز كه مي‌رسد به انتظار

من ايستاده‌ام هنوز ، مرا به خاطر بسپار

اگر كه دل سوخته‌اي با تو غريبه نيستم

كه با تو بغض عشق را غزل غزل گريستم

مرا به خاطر بسپار

لحظه به لحظه، خط به خط

درستيه مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

حقيقت مرا ببين در اين زمانه‌ي غلط

افتخار

dide-dar-khoon — Thu, 25 Jan 2007 14:35:18 GMT

گريه کردم تا بخندي

گريه کردم تا بخندي خنده کردم تا نفهمي

گريه هام براي چي بود

اشک ريختم تا بموني خنده کردم تا ندوني

دردم از غربت کي بود

کم شدم تا که تو باشي خم شدم تا خم نباشي

درد دنيارو نفهمي

زير پا ها سايه بودم تا تو باشي در وجودم

زخم غم ها رو نفهمي

ذوب شدم من در وجودت خاک گشتم بهر کويت

روزگار من چنين بود

دردها را من چشيدم خنده هايت را چو ديدم

افتخار من همين بود

مرد امسال

dide-dar-khoon — Mon, 22 Jan 2007 18:24:18 GMT

امسال مرد سال نشد پيدا
جز مرد قيل و قال نشد پيدا

خورشيد بي زوال جوانمردي
در سايهّ زوال نشد پيدا

مردي چنان که مي طلبي ،حتي
در عالم خيال نشد پيدا

در سطرهاي دفتر ناممکن
اين معني مُحال نشد پيدا

حتّي جوانه اي ز جوانمردي
بر اين درخت کال نشد پيدا

در گرگ و ميش وحشي نا اهلان
شير نر از شغال نشد پيدا

نامرد سال تا که بخواهي هست
يک مرد اهل حال نشد پيدا

در سفره هاي بستهّ نامردان
يک لقمهّ حلال نشد پيدا

يک تکه نان براي تهيدستان
در سطل آشغال نشد پيدا

جز روسياهي از پي فصلي سرد
بر چهرهّ زغال نشد پيدا

در جستجوي آب گل آلوديم
چون چشمهّ زلال نشد پيدا

يک مرد روز و هفته به دست آريد
حالا که مرد سال نشد پيدا!

تاب گيسويش مرا بي تاب کرد

dide-dar-khoon — Mon, 22 Jan 2007 18:17:18 GMT

باز افکارم به هم پيــــــچيده اند

خواب را از چشم من دزديده اند

ياد ايامي که در ماتم گذشت ---------- درد جانسوزي که بر قلبم نشست

از تـــــــب غم در دلم کولاک بود

تشنه يک جرعه عشق پاک بود

در وجودم يک بيابان بي کسي------------------ مرگ اميد و غم و دلواپسي

آنکه هستي را به کامم زهر کرد

کينه جو از مردمـــــــان دهر کرد

چهره عشق و صداقت زرد بود--------------------با دلم نا باوري همدرد بود

هر که ديدم ظاهري يکرنگ داشت

در نهـــــان با من سر نيرنگ داشت

روزها شبها به نوميدي گذشت---------------هر چه کردم روزگارم برنگشت

هيچکس را قلب من باور نداشت

عمق انکــــــــار مرا کافر نداشت

پيش از امشب ناله من کم نبود-----------------در نگاهم جز غم و ماتم نبود

ليــــــــک امروزم تماشايي شدست

وه که در قلبم چه غوغايي شدست

امشب از خود سر برون آورده ام-------------دل به درياي جنون آورده ام

واي دل را سخـــــــت آسان باختم

حيف از آن عمري که با غم ساختم

يک نظر يک آن دگرگون گشته ام----------پاي تا سر سحر و افسون گشته ام

در هجوم ظلمت و بيم و اميد

دستي آمد پرده شب را دريد

حرفهايش رنگ و بويي ژرف داشت----------چشمهايش با نگاهم حرف داشت

لحن چشمانش دلم را آب کرد

تاب گيسويش مرا بي تاب کرد

در کوير سينه بذر مهر کاشت----------گويي اندر چشم مستش سحر داشت

شور عشقش در وجودم خانه کرد

بي کـــسي را با دلم بيـــگانه کرد

گرچه قلبم آرزوي غرق داشت--------------ليک او با جمله مردم فرق داشت

. . . . . . . . . . . . . .

باز امـشب خاطــــرم آرام نيست

سرنوشتم جز بدست جام نيست

باز امشب فکر من آزاد نيست---------------ذهن جز برگي به دست باد نيست

در دل شـــب فـکـر فردا ميکنم

تا ســــحر با خود تقـــــــلا ميکنم

مست مست ام وحشت از هشياري است

اي خــــــدا ايـن خـــواب يا بيداري است ؟

زآن که فردا روز بيــــدارت کنند-------------------وز هرآنچه عشق بيزارت کنند

کاش امشب ذهن من ياري کند

چـــاره اي انديشه اي کاري کند

کاش امشب ذهن من ياري کند

عشق را در شعر من جاري کند

کاش امشب ذهن من ياري کند

تا سحــــــر با دل هم آوايي کند

اي که خواب چشمهايت زندگيست------------------فکر بيداري از آن پژمردگيست

روزگارت از خوشي آکنــــده باد-------------------مهربــــاني در دلت پاينده باد

انتظار

chignon — Thu, 11 Jan 2007 15:32:18 GMT

چشم تو خفته به ناز اما

ديده ام خسته ز خواب

مي دود تا نفس خسته ابر

قطره اي غوطه ور در حوض پرآب

سهره صورتي يك شاخه

برده از ياد نگاه وزش موج صدا

مثل من ساكت و آرام

دم نمي آورد از ترس بحري هوا

چشم تو خفته به ناز اما

تن من تا خود صبح مي جوشد

تا زماني كه در آن تاج بلند كاج

چشم من خورشيد را

سر آن كوي بلند مي جويد

هنوز در باغچه حياط در سويداي دلم

بوي ياس تو پيداست

سكوت بي جواب ماندن سلامم

بوي عطش ديده پرآب خزاني آنجاست

چشم تو خفته به ناز اما

دل من مثل حباب

مثل يك جام شراب

روي يك بركه آب

شكل يك نازكي برگ و خيال

سايه اش گسترده

شاخه ها تاج پهن موزون

خسته از تكرار خسته

چشم تو خفته به ناز اما

پر شد از اشك دره دلتنگي و فراقت

بودن شرط زيستن نيست

مي جويد سر انگشتان مهربانت

از آب شدن شمع در فراق نوري ابدي

من ز باريدن باران خرسندم

از ترحم باران بر دشتي تشنه

من ز ژاليدن باران مي خندم

چشم تو خفته به ناز اما

تن من تا خود صبح مي جوشد

تا زماني كه در آن تاج بلند كاج

چشم من خورشيد را

سر آن كوي بلند مي جويد

بن بست

chignon — Thu, 11 Jan 2007 15:15:18 GMT

بودن صاعقه وار ، در گرو تلاش ذره ها

اميد ، خشکيده عطش نورها

غزل خاموش شده سکوت

سراب ، خرسند از فريب ها

چشم ، خيره آبي آسمان

قلب ، خسته ثانيه ها

جسم ، در آرزوي پرواز

شعله ، عاشق خشکسالي ها

سيب رنگ دوست داشتن

سپيد ، مظهر پاکي ، از عمق کبودي ها

ظلمت ، قاصد سپيده صبح

محبت ، جنون عاطفه ها

کلمه اي زلال معني مي گيرد

در ذهني دريايي

همه شن ، در نبود سايه

دريغ ، عريان از بودن خاري

پر از نگاه تهي درخت

در نبود ظرافت يک شاخه

من ، مبهوت خميازه سمي گل

باقي مانده از يک ذهنيت دور

غريبه اي مسافر بودن

در گذر از خوابي ، پيچ پيچ همه ناجور

مي شد خيال خاکي باران خورده بود

مي شد خيالم مه آلود نبود

خاطره هايم زلال

کوچه ام در حصار نبود

در سرود وزش باد

کاش ترانه شبانگاهي ام

سخني در خود داشت

با نور لرزان يک فانوس

با خاطره هاي آبي ، ادامه گرمي داشت

کاش کنار طراوت باران مي نشستم

با نگاهي ، آوايش را سلام مي دادم

تا در اين لطافت بهاري ، گلي از خاطرات زمين برويد

کاش خيسي باران را

به غنچه هاي ذهنم هديه مي دادم

مي دويدم در پي غرش يک رعد

در پي خستگي رد يک دمپايي

در کوچه اي تنگ ، تا خياباني ابري

بن بست ، تنها نشان آشناي تنهايي

گمشده در خویش

chignon — Thu, 11 Jan 2007 15:06:18 GMT

نهرها خشکيده ، همه بي آب رود ها

من گمشده کوچه باغ خويش

جنگل خالي ، غمگين دشتها

زير پا مانده علفهاي سر در هم تنيده ام

لگد مال شده برگهاي پائيزي درخت

شده با زارام ، صبح به شام ، شکستن و سوختنم

سرگردان گردا گرد سنگي مي گردم

به دنبال يک جاي پاي

گر گرفته آتش دوست داشتنها

پرپر شده وزش محبت ها

من به دنبال خود مي گردم

ميان جزيره احساس

من هر چه ز خود گفتم ، در خود گره اي کور

بر هر آنکس که نظر کردم ، در خود ندايي ناسور

در انتظار آفتاب سخنم

چشم به راه سپيده صبح